Rok Wiary

Przepisy postne

W Kościele Katolickim dniami pokutnymi są wszystkie piątki całego roku i czas Wielkiego Postu (kan. 1250 KPK). Na podstawie prawa kanonicznego (kan. 1251 KPK) i zarządzenia Konferencji Episkopatu Polski dniami wstrzemięźliwości od pokarmów mięsnych są wszystkie piątki całego roku i Środa Popielcowa.Wstrzemięźliwość ta obowiązuje od ukończonego 14-tego rok życia do śmierci. Ponadto w Środę Popielcową i Wielki Piątek obowiązuje post ścisły, polegający na przyjęciu w ciągu dnia tylko trzech posiłków bezmięsnych, z których jeden posiłek można spożyć do sytości, a dwoma tylko się posilić. Lekarstwa i napoje - takie jak np. kawa, herbata, woda czy mleko nie łamią postu ścisłego. Można z nich korzystać wiele razy w ciągu dnia. Post ścisły w Środę Popielcową i Wielki Piątek obowiązuje tych, którzy ukończyli 18-ty rok życia, a nie rozpoczęli 60-tego roku życia. Wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych przestaje obowiązywać, jeśli w piątek przypada uroczystość kościelna. Ma to np. miejsce w uroczystość Serca Jezusowego, która przypada zawsze w piątek po zakończeniu oktawy Bożego Ciała. Katolicy w dniach pokutnych – to jest w piątki całego roku i w okresie Wielkiego Postu - nie biorą udziału w zabawach i dyskotekach. Dyspensę od wstrzemięźliwości od pokarmów mięsnych w zwykłe piątki mogą uzyskać ci, którzy korzystają ze stołówek, gdzie nie są przestrzegane przepisy postne, a także ciężko chorzy. Dyspensy od wstrzemięźliwości od pokarmów mięsnych w zwykłe piątki może indywidualnie udzielić każdy kapłan podczas sprawowania sakramentu Spowiedzi św. Ksiądz Proboszcz natomiast może udzielić dyspensy od wstrzemięźliwości od pokarmów mięsnych w piątki dla większej grupy wiernych w przypadku np. urządzanego w piątek przyjęcia domowego albo stypy pogrzebowej. Dyspensy w przypadku urządzania stypy pogrzebowej w piątek może udzielić tylko ten Ksiądz Proboszcz, na którego terenie parafii znajduje się restauracja - miejsce posiłku. W opisanych wyżej przypadkach można uzyskać dyspensę od Księdza Proboszcza także drogą telefoniczną. Aby uzyskać dyspensę należy spełnić następujące warunki: pomodlić się w intencjach Ojca św. i złożyć dowolną ofiarę do skarbony w kościele z napisem „Jałmużna Postna” albo zamiast ofiary spełniać uczynki miłosierdzia. Informujemy, że czas Komunii św. Wielkanocnej rozpoczyna się  w Popielec i trwać będzie do uroczystości Trójcy Przenajświętszej. Każdy katolik w tym czasie powinien przystąpić do Spowiedzi św. i Komunii św. Zaleca się, aby przystępować do Komunii św możliwie jak najczęściej, a przynajmniej każdej niedzieli podczas Mszy św.

Wierzę w Boga 

  • Na pytanie: „Co to znaczy być wierzącym człowiekiem?” nie wystarczy odpowiedzieć: „Chodzić do kościoła”, bo to nic nie wyjaśnia.
  • Być wierzącym, to wierzyć w Boga.
  • „A kto to jest Bóg?” – pojawia się następne pytanie.
  • Słowo „Bóg” pochodzi od znanego nam dobrze przymiotnika „bogaty”.
  • Oznacza więc kogoś, kto ma pełnię bogactwa i jest doskonale szczęśliwy.
  • Chodzi o bogactwo niezniszczalne, nieprzemijające, trwałe.
  • Takim bogactwem mogą być tylko wartości duchowe, bo materialne przemijają.
  • Bóg więc to taka istota, która jest doskonale bogata („superbogacz”).
  • Tak Słowianie nazywają Istotę Najwyższą, która jest Pełnią, Doskonałością, Ideałem, Absolutem.
  • Jest Najwyższą Wartością. W Nim mają źródło wszystkie wartości, gdyż On jest Miłością, Mądrością, Sprawiedliwością, Prawdą, Dobrem, Pięknem, Wolnością....
  • Jest Duchem Doskonałym.
  • Nie ma w Nim nawet cienia materii, niczego co by mogło zakłócić Jego wyjątkowość i pierwszeństwo wobec tego, co istnieje.
  • On  JEST (Jahwe – Jestem, który Jestem, takie imię objawia Mojżeszowi).
  • Jest to ISTNIENIE  tak aktywne i dynamiczne, że nie zatrzymuje się na sobie, ale się rozdaje przez stwarzanie – daje istnienie i podtrzymuje w istnieniu.
  • Istnienie, to Jego Istota.
  • Powołuje do istnienia – stwarza wszechświat, a w nim człowieka, stwarza prawa rządzące przyrodą.
  • Jest On doskonałą Myślą, Rozumem, „Matematykiem”, który świat matematycznie zaplanował.
  • Świat jest materialny (nie duchowy), a więc bezwzględnie inny od Boga.
  • Materia ma wymiary czasowe i przestrzenne, bo się zmienia i przemija.
  • Bóg jest ponad czasem i przestrzenią, On stworzył czas i przestrzeń, ale te wymiary Go absolutnie nie dotyczą.
  • On Jest, a świat się dzieje i przemija (przeszłość – przyszłość).
  • On na to patrzy, tym się opiekuje i kocha bezgranicznie jako swoje dzieło.
  • On ma tylko teraźniejszość, która dla nas praktycznie jest nieuchwytna.
  • Jest wszechobecny, bo nie ma materialnych wymiarów, które określałyby jakieś konkretne miejsce Jego obecności.
  • Jest Początkiem i Końcem, to znaczy, że jest Pierwszy, jest Pierwszą Przyczyną istnienia czegokolwiek, jest Metą i Ostatecznością świata – do Niego wszystko zmierza, aby w Nim osiągnąć wieczność i szczęście (bogactwo nieprzebrane).
  • Jest niezgłębioną Tajemnicą.
  • Naszym małym rozumem możemy tylko dotknąć tej tajemnicy Boga.
  • Ludzkimi słowami trudno się mówi o Bogu, bo one określają to, co dotyczy świata i człowieka, do Boga nie pasują. Bóg nie mieści się w możliwościach ludzkiej mowy i wyobraźni.
  • Gdybyśmy się przenieśli na grunt geometrii, to zauważmy, że dwuwymiarowy świat figur(długość-szerokość) nie pojmuje, jak może istnieć świat brył (trójwymiarowość- długość, szerokość, wysokość).
  • Podobna jest trudność poznawcza między światem a Bogiem.
  • Bóg nam pomaga poznać Siebie przez objawienie Prawdy w Jezusie Chrystusie, ale to jest zaledwie uchylenie tzw. „rąbka tajemnicy”. Bóg jest niepojęty, nawet dla aniołów, a cóż dopiero dla człowieka.
  • Jezus – Syn Boży, który stał się człowiekiem – zna Boga, bo jest Bogiem. Ukazuje nam Boga w Trójcy Świętej Jedynego.
  • Doskonała Jedność – Trzy Osoby Boskie (Bóg Ojciec, Syn Boży i Duch Święty) tak w pełni zjednoczone, że są jednym Bogiem.
  • Jedna Boska natura na równi obecna w Trzech Osobach Boskich.
  • Trzy Osoby Boskie to wspólnota Miłości. Bóg jest Miłością.

Ks. prob. Marcin Taisner

Wierzę w Jezusa Chrystusa 

  • Kim jestem? Jestem chrześcijaninem. A co to znaczy, że jestem chrześcijaninem?
  • To znaczy, że wierzę w Boga tak, jak mnie nauczył wierzyć Jezus Chrystus.
  • On mówi mi o Bogu, objawia mi Boga takiego, jakim jest.
  • Jezus jest dla mnie autorytetem, polegam na Jego słowie, wierzę Mu, bo On okazał się obiecanym Mesjaszem, On jest Jednorodzonym Synem Bożym, który stał się Człowiekiem.
  • Mesjasz (j. hebrajski), Chrystus (j. grecki), Pomazaniec Boży (j. polski), namaszczony nie olejem, ale Duchem Bożym.
  • W Starym Testamencie oczekiwano na Mesjasza – na kogoś, kogo Bóg wyznaczy i namaści do specjalnej misji wyzwolenia Narodu Wybranego i człowieka.
  • Pierwsza obietnica (protoewangelia – pierwsza dobra nowina) pojawia się w raju po grzechu pierworodnym (Rdz 3,15) – Bóg zapowiada nieprzyjaźń między szatanem a niewiastą, zwycięstwo potomka niewiasty nad potomstwem szatana.
  • Naród Wybrany (naród izraelski) tęskni za Mesjaszem szczególnie w czasie klęsk i niewoli. Jedne księgi Starego Testamentu widzą go jako potomka Dawida – króla, wodza, zwycięzcę, inne jako cierpiącego Sługę Jahwe dźwigającego ludzkie słabości i grzechy, cierpiącego za innych, prowadzonego jak owca na rzeź.
  • W Jezusie spełniają się obie wizje mesjaństwa. Jest potomkiem króla Dawida, głosi królestwo Boże, nazywany jest Królem Żydowskim, ale równocześnie bierze krzyż grzechów ludzkich, jest „zdeptany jak robak”, umiera za zbawienie człowieka.
  • Jan Chrzciciel wskazał na Jezusa – „Oto Baranek Boży...”, uczniowie Jana idą więc za Jezusem i rozpoznają w Nim obiecanego Mesjasza. To, co widzą i słyszą, to jest spełnianie się proroctw wypowiedzianych na temat Mesjasza. Jesus w Nazarecie uświadamia swoim rodakom, że na Nim spełniają się słowa Pisma Świętego mówiące o Mesjaszu (Łk 4,16-30).
  • Apostołowie widząc w Jezusie obiecanego i oczekiwanego Mesjasza, doświadczają, że nie jest to zwyczajny człowiek, że jest to ktoś wyjątkowy.
  • „Kimże On jest, że nawet wichry i morze są Mu posłuszne” (Mt 8,27).
  • Jesus wychowuje apostołów i uczniów przez cuda i nauczanie ku temu, żeby uznali w Nim Boga, który stał się człowiekiem. Fascynuje ich swoimi czynami (cudami) i mądrością wypowiadaną także w przypowieściach (przypowieść o winnicy – Mk 12,1-8). Udowadnia swoją boskość przez Zmartwychwstanie.
  • Św. Jan na początku Czwartej Ewangelii (w tzw. prologu) filozoficznie i poetycko stara się ukazać prawdę o tym, że Jezus Chrystus jest Słowem Bożym, które stało się Ciałem (J 1,1-3; J 1,14).
  • Słowem Boga nie są dźwięki, wyrazy i zdania, ale osoba Jednorodzonego Syna Bożego. Przez to, że Bóg staje się Człowiekiem, przemawia do nas przez Syna, Jego słowami, czynami, przykładem, całą Jego Osobą (Hbr 1,1-2).
  • W Jezusie Chrystusie Bóg objawia samego siebie. Bóg ukazuje Siebie jako doskonałą Miłość Trzech Osób Boskich.
  • Jezus mówi „Ja i Ojciec jedno jesteśmy”(J 10,30), a do apostoła Filipa: „Kto Mnie widzi, widzi i Ojca”(J 14,9), „Ja jestem w Ojcu, a Ojciec jest we Mnie”(J 14,10).
  • Jezus Chrystus jest prawdziwym Bogiem i prawdziwym Człowiekiem.
  • Bóg staje się Człowiekiem, gdy nadeszła „pełnia czasu” – Ga 4,4  (czas najbardziej odpowiedni wybrany przez Boga).
  • „Bóg się rodzi” w konkretnym czasie i konkretnym miejscu (wymiar historyczny i geograficzny).
  • Jezus rodzi się w Betlejem (mieście rodowym króla Dawida), niedaleko Jerozolimy w krainie zwanej Judeą, z Maryi (Dziewicy), której mężem był Józef (ojczym Jezusa) Łk 2, 1-20 oraz Mt 1,18-25.
  • Było to w czasie spisu ludności, jaki zarządził rzymski cesarz August w 8 r. przed Chr. dla całego Imperium Rzymskiego.
  • Królem w Jerozolimie z ramienia cesarza był Herod Wielki.
  • Jezus narodził się między 8 i 6 r. przed Chr. (przed naszą erą). Około 2000 lat temu.
  • Ziemia Święta (Palestyna: Galilea, Samaria, Judea) była wtedy okupowana przez Rzymian). Jezioro Galilejskie, rzeka Jordan, Morze Martwe w największej depresji świata.
  • Herod Wielki chce zgładzić Jezusa, uciekają do Egiptu, wracają po śmierci Heroda (4 r. przed Chr.) do rodzinnego Nazaretu (Mt 2,1-23).
  • Jezus mieszka z Maryją i Józefem w Nazarecie (Galilea), tam chodzi do szkoły przy synagodze, pielgrzymuje do Świątyni Jerozolimskiej i uczy się zawodu cieśli. Nazywany jest też potem Jezusem z Nazaretu lub Cieślą z Nazaretu.
  • Publiczną działalność rozpoczął w 15 roku panowania cesarza rzymskiego Tyberiusza, którego namiestnikiem w Jerozolimie był Piłat z Pontu (Poncjusz, Poncki).
  • Publiczna działalność trwa około 3 lata i kończy się śmiercią na krzyżu w Jerozolimie na górze Golgota (Czaszka) z wyroku Piłata, za czasów Arcykapłanów Żydowskich Kajfasza i Annasza.

Ks. prob.Marcin Taisner

Wierzę w Kościół

 

  • Kim jestem? – Chrześcijaninem!
  • Co to znaczy? – Wierzę w Boga tak, jak mnie nauczył Jezus z Nazaretu!
  • A kim On jest, że warto Go słuchać i Jemu wierzyć? –
  • Obiecanym Mesjaszem (Chrystusem) i Synem Bożym, który stał się człowiekiem dla naszego zbawienia! Dlatego jest dla mnie niepodważalnym autorytetem.
  • Wszyscy, którzy tak wierzą, to chrześcijanie, uczniowie Chrystusa, ludzie należący do Chrystusa, bo otrzymali Jego życie wieczne na chrzcie św. (ja ciebie chrzczę – ja tobie daję Chrystusa; „Żyję ja, ale już nie ja, bo żyje we mnie Chrystus” Ga 2,20)
  • Wszyscy chrześcijanie tworzą Kościół – wspólnotę Chrystusową (Chrystus ich łączy w jedną rodzinę).
  • Wspólnota Kościoła gromadzi się na modlitwę i Eucharystię w świątyni, która z tego względu nazywana jest kościołem.
  • Polskie słowo „KOŚCIÓŁ” pochodzi z łaciny (castrum - gród, obóz), a przyszło do nas z języka czeskiego (kostel, kasztel, bo pierwsze kościoły były budowlami warownymi). Zastąpiło ono wcześniejszą słowiańską nazwę – „cerkiew”. Nazwa budynku świątyni stała się więc nazwą wspólnoty chrześcijańskiej, która w łacinie nazywana jest „Ekklesia” (zgromadzenie).
  • Kościół to Ciało Chrystusa (On jest Głową, my członkami tego Ciała) – „Czyż Chrystus jest podzielony?” 1Kor 1,13., „Wy jesteście Ciałem Chrystusa” 1Kor 12,27, przypowieść o winnym krzewie – J 15,1-10.
  • Kościół to organizm (żywe ciało), a nie organizacja.
  • Chrystus żyje i działa w Kościele, Kościół = Chrystus.
  • Kościół to rzeczywistość bosko-ludzka.
  • Kościół to tajemnica wiary (jakby sakrament – w widzialnym znaku ludu Bożego obecny jest niewidzialny Chrystus).
  • Kościół jest święty świętością Jezusa Chrystusa, który uświęca grzesznych ludzi.
  • Kościół to chrześcijanie (lud Boży) łącznie z Chrystusem – „Gdzie dwaj albo trzej zgromadzeni są w Imię moje, tam Ja jestem pośród nich” Mt 18,20; „Jestem z wami przez wszystkie dni...” Mt 28,20.
  • Szaweł (późniejszy Paweł Apostoł) słyszy pod Damaszkiem: „Szawle, dlaczego Mnie prześladujesz” Dz 9,1-19.
  • Widzialnym Ciałem Chrystusa po zmartwychwstaniu jest Kościół – ludzie ochrzczeni, w których On żyje i których jednoczy.
  • Jezus Chrystus w zgodzie z wolą Ojca zaplanował powstanie Kościoła: zbiera uczniów (Mk1,16-20 i Mt 9,9) i posyła ich przed sobą (Łk 10,1), wybiera Dwunastu Apostołów – Mt 10,1-4, wybiera spośród nich Piotra na swojego zastępcę („Ty jesteś Piotr czyli skała...” Mt 16,18-19; „Utwierdzaj twoich braci w wierze” Łk 22,31-32: „Paś owce moje” J 21,15-19).
  • Jesus rodzi Kościół przez swoją Śmierć i Zmartwychwstanie.
  • Jezus posyła Kościół z Ewangelią (Wielki nakaz misyjny – Mt 28,16-20) i daje Moc do wypełnienia misji przez Zesłanie Ducha Świętego – Dz 2,1-12.
  • Co to znaczy: „Wierzę w Kościół”?
  • Wierzę, że w tej grzesznej wspólnocie ludu Bożego jest rzeczywiście obecny Jezus Chrystus, Zbawiciel, Syn Boży, że ten Kościół ożywia On swoim uświęcającym działaniem przez słowa Ewangelii i sakramenty święte.

 

Ks. prob. Marcin Taisner

 

Duch Święty

 „Wierzę w Ducha Świętego, Pana i Ożywiciela, który od Ojca i Syna pochodzi, który z Ojcem i Synem wspólnie odbiera uwielbienie i chwałę, który mówił przez proroków”.

  •   „Bierzmo” – (staropolskie słowo) to belka sufitowa, spajająca konstrukcję budynku, bierzmowanie czyli umocnienie.
  • Przez chrzest dokonało się nowe narodzenie, otrzymaliśmy nowe życie w Jezusie Chrystusie, staliśmy się dziećmi Bożymi, została nam dana i zadana świętość, rozpoczęło się budowanie nowego człowieka.
  • Sakrament bierzmowania to umocnienie tej duchowej struktury. Jezus przychodzi nas zbawić, obdarzyć dojrzałością chrześcijańską, daje nam swojego Ducha jako moc, prawdę i radość, abyśmy umieli być apostołami, świadkami wiary.
  • Łaską Sakramentu bierzmowania jest obdarowanie Duchem Świętym. Widzialnym znakiem tej łaski jest namaszczenie olejem zwanym „Krzyżmo Święte” i słowa biskupa: „Przyjmij znamię daru Ducha Świętego”.
  • Duch Święty to Bóg - Trzecia Osoba Trójcy Przenajświętszej, która od Ojca i Syna pochodzi. W bierzmowaniu ogarnia całego człowieka i uzdalnia wszystkie jego władze duchowe (mądrość, rozum, radę, męstwo, umiejętność, pobożność i bojaźń Bożą), by żył na chwałę Bożą, by przyjął zbawienie ofiarowane mu w Jezusie Chrystusie.
  • Duch Święty, jako Trzecia Osoba Trójcy Przenajświętszej,  objawiony jest w Nowym Testamencie – Jezus obiecuje: Muszę odejść z tego świata, aby wam zesłać od Ojca Ducha Prawdy, Ducha Pocieszyciela – On was wszystkiego nauczy i doprowadzi was do całej prawdy.
  • W Starym Testamencie nie ma mowy o Duchu Świętym, są jedynie pewne przesłanki, jakby Bóg chciał zasugerować istnienie i rolę Ducha Świętego w stwarzaniu świata i historii zbawienia i przygotować człowieka na całą prawdę o Bogu w trzech Osobach objawioną dopiero w Jezusie Chrystusie.
  • Obietnica Jezusa spełnia się 50 dni po Jego Zmartwychwstaniu – Zesłanie Ducha Świętego na Apostołów. Uświadamiają sobie wtedy kim są i jaką mają misję do spełnienia. Już wiedzą, że mają głosić Chrystusa (Ewangelię) i dawać Chrystusa (w sakramentach świętych).
  • Duch Święty sprawił, że bojaźliwi uczniowie stają się odważnym Kościołem, który idzie z Ewangelią do świata nie bojąc się nawet prześladowania.
  • Duch Święty spełnia szczególną rolę – przygotowuje wielkie dzieła Boże. To, co po ludzku jest niemożliwe, On czyni możliwym, bo „dla Boga nie ma nic niemożliwego” - „za sprawą Ducha Świętego przyjął ciało z Maryi Dziewicy i stał się człowiekiem”, Duch Święty sprawia, że chleb i wino stają się Ciałem i Krwią Pana Jezusa (On umożliwia przeistoczenie), dzięki Niemu dokonuje się zbawcze spotkanie człowieka z Chrystusem w sakramentach świętych, On daje Kościołowi świętość, trwanie i moc przekonywania do Ewangelii przez 20 wieków i umożliwia wiarę aż po męczeńską śmierć.
  • Można Go porównać do tzw. „szarej eminencji” z naszych ludzkich układów i relacji – On jest aranżerem, przygotowuje, sprawia, umożliwia, stwarza odpowiednie warunki, porządkuje. On z chaosu czyni kosmos (wprowadza harmonię, ład), On, nie eksponując swojej Osoby, wszystko czyni, aby Jezus Chrystus był światu znany i rozpoznany jako Zbawiciel, by człowiek przyjmując zbawienie odziedziczył niebo.

 

ks. prob. Marcin Taisner

Sakrament

  • Wierząc w Chrystusa, wierzę w Kościół, bo w nim żyje i działa Chrystus, bo Kościół to Ciało Chrystusa.
  • Apostołowie otrzymali dwa zadania: głosić Chrystusa i dawać Chrystusa.
  • Dawanie Chrystusa człowiekowi i światu dokonuje się w Kościele przez sakramenty święte.
  • Sakrament jest to znak widzialny niewidzialnej łaski Bożej (zbawienia, jakie Kościół przekazuje bezpośrednio od Chrystusa). Jest to zbawcze spotkanie z Chrystusem.
  • Kościół jest jakby sakramentem, to znaczy, że jest znakiem Chrystusa Zbawiciela, który zmartwychwstał i który sam jest niewidzialną Łaską.
  • Kościół jest jak dom, który zostaje uzbrojony we wszelaką instalację (wodę, gaz, prąd, kanalizację, wentylację itp.), aby w nim można godnie mieszkać. Wystarczy tylko się podłączyć przez konkretny sakrament, aby spłynęła na nas łaska Boża. Chrystus daje możliwości, od nas zależy korzystanie.
  • Kościół posiada Chrystusa – „jestem z wami po wszystkie dni...”, a więc dzieli się tym posiadanym skarbem z poszczególnym człowiekiem. Przez 7 sakramentów św. daje Chrystusa i Jego zbawienie (łaskę).
  • Znakiem sakramentalnym (tym, co widać, słychać, czego można dotknąć) jest: osoba udzielająca sakramentu, osoba przyjmująca sakrament, słowa sakramentalne, gesty i przedmioty (np. woda, olej, wino, chleb).
  • Niewidzialna łaska sakramentalna, to Chrystus i Jego dzieło zbawcze, owoce Jego zbawczej śmierci i zmartwychwstania.
  • W każdym z siedmiu sakramentów otrzymujemy Chrystusa i udział w Zbawieniu dokonanym przez Niego, ale dokonuje się to w innej, specyficznej sytuacji życiowej, w innych okolicznościach i potrzebach duchowych.

-Chrzest św. – nowe narodzenie z Chrystusa, który jest Nowym Adamem.

-Bierzmowanie – umocnienie w wierze Duchem Świętym w czasie dorastania, dojrzewania, problemów młodego wieku, kiedy przestaje się być dzieckiem, a jeszcze nie jest się dorosłym. w czasie kryzysu osobowościowego w doświadczaniu młodości.

-Eucharystia – zaspokajanie głodu i pragnienia Boga, stały pokarm.

-Pokuta – reakcja na grzech przez dar Bożego Miłosierdzia.

-Namaszczenie chorych – łaska umocnienia w ciężkiej chorobie zagrażającej życiu.

-Kapłaństwo – szczególna łaska na szczególną posługę w Kościele.

-Małżeństwo – uzdolnienie przez łaskę do miłości wzajemnej, wierności i budowania Kościoła domowego.

Ks. prob.Marcin Taisner

Odwiedziny

275287
Dzisiaj
Wczoraj
W tym tygodniu
W tym miesiącu
Razem
40
206
852
6303
275287

Aktualny Czas: 2017-06-28 03:48:20
Visitors Counter
Pogoda Przygodzice z serwisu